Het is weer tijd voor een update! De laatste keer dat jullie van mij hoorden zat ik nog in LA en New York. Er is in de tussentijd weer veel gebeurd, wat ik toch even met jullie wil delen. Waar zullen we beginnen? Ik wil nog wat kwijt over de tour: die loopt heerlijk! Het doet me zoveel goed als ik iedere keer weer die volle zaal met mensen zie. We hebben nu meer dan de helft van de clubtour erop zitten. En behoorlijk wat kilometers gemaakt, maar ik heb zoveel plezier met de band. Deze tour heeft tot nu toe 3 kenmerken die standaard zijn. Nummer 1: lachen, gieren & brullen vanaf huis en terug. Nummer 2: eten! We hebben een paar lekkerbekken in de band, dus er is altijd wat te eten. Nummer 3: spelen vanuit onze hart en ziel! Daarnaast zijn er ook genoeg dagen geweest waarop ik gewoon moe of gebroken was. Er zijn veel goede shows geweest, ook iets mindere, maar die Ying Yang moet er natuurlijk altijd zijn. Alleen zo kunnen we weten waar we moeten verbeteren of waar we het juist goed hebben gedaan. Tijdens zo’n tour leer je ontzettend veel. Dit gaat gepaard met veel inspirerende momenten, welke weer voeding zijn voor nieuwe songs en muzikale ontwikkeling. Dus alles loopt “nice and easy”!
In februari kreeg ik ook te horen dat ik was genomineerd voor een Edison. Ik was zo blij en trots. 22 maart was de grote dag, maar daarvòòr zijn er nog een aantal dingen gebeurd.
Zo deed ik op 7 maart een duet met James Morrison bij Paul de Leeuw! Dat nog eens naast een eigen performance van mijn 2de single Foolish. Helemaal te gek. Ik vind James Morrison een geweldig songwriter dus ik voelde mij vereerd om zijn “Broken Strings” met hem te mogen zingen. In de kleedkamer beluisterde ik het nummer nog snel even op mijn iphone. Ik wilde natuurlijk geen fout maken, maar ik was ready! Voor de soundcheck kwam James nog even gedag zeggen. Hij was zo relaxed en down to earth. De soundcheck ging ook lekker en toen moest het voor het ‘echie’. Het was zo tof om te doen en James was ook blij met de performance. Daarna nog Foolish gedaan voor de ‘day after’, en toen zat het er weer op. Het was een mooie dag.
Op 9 maart zaten we in de ochtendshow van Giel Beelen om de 2de single Foolish te promoten. Voordat ik de gang op werd gestuurd had ik nog kort een gesprekje met Giel en hij vroeg mij toen naar mijn incident in New York, waar mijn hotelkamer onder water stond door een verstopte WC. Om dit moment te herleven stuurde hij mij naar de WC waar de kraan openstond. Deze moest ik dus snel uit gaan doen. Daar aangekomen stond mijn eerste gouden plaat tegen de muur in de WC. Er zijn natuurlijk mooiere plekken te verzinnen om je eerste gouden plaat te krijgen, maar ik vond het helemaal geweldig. Jazzgoud en 15.000 albums verkocht. Ik was volledig in tranen, omdat ik heb gedroomd over het moment dat ik een gouden plaat zou ontvangen. Het was heel emotioneel voor mij, terugdenkend aan de lange, maar mooie weg die ik heb gehad. Jullie kunnen mij nu dus in tranen terugzien op Youtube. Huilend als een baby! Hahahha En daarna moest ik nog mijn single gaan zingen. Dat ging gelukkig goed J
Eerlijk waar, deze gouden plaat is een mijlpaal voor mij. En voor mij is dit nog maar het begin. Ik heb nog grote dromen. Verder heb ik zoveel lieve berichtjes en krabbels etc. etc. ontvangen. Ik voel dat mensen met mij meeleven en dit betekent zoveel voor mij.
Het eerstvolgende moment was de Edison. Superspannend, omdat we ook de avond moesten openen met een performance. Daarna was het afwachten. Toen de categorie “Beste Nieuwkomer” aan de beurt was voelde ik het toch wel in mijn buik. En daar kwam het verlossende woord: mijn naam stond op het kaartje!!! Ik zat naast mijn ma en vriend en werd van beide kanten gekust en omhelsd. Heerlijk moment voor mij. Het was een mooie avond. Niet alleen voor mij, maar voor mijn totale team, want muziek is een TEAMSPORT! We zijn er samen gekomen. Dit is mijn verhaal tot nu toe. En er komen nog genoeg mooie dingen, maar die horen jullie later wel. In de tussentijd is de zomertijd in gegaan en kunnen we hopelijk gaan genieten van veel zonneschijn. Heerlijk! It’s almost Summertime! Jullie horen me snel weer. Ok?.
And the Yellow Brick Road continues...........
Videos:
Sabrina bij Paul de Leeuw:
Sabrina krijgt Goud van Giel Beelen:
http://giel.vara.nl/reacties.425.0.html?&tx_ttnews%5btt_news%5d=9414&tx_ttnews%5bbackPid%5d=244&cHash=3e5817dca0
Monday, 6 April 2009
Wednesday, 18 February 2009
For the love of music
Het laatste station in Amerika is de Big Apple zelf... New York. Met de auto zijn we van Norwalk naar het centrum van Manhattan gereden. In Manhattan kunnen we alles lopend doen. De aankomst in het hotel was een gedenkwaardige.
Nadat ik mijn spullen had gestald even naar het toilet, maar tot mijn grote schrik stopte de waterval in de pot niet, waardoor binnen notime mijn hele hotelkamer onder water stond. Toevallig kwam Menno langs, die sloot de watertoevoer af en al snel wat er een heel team op de been om de wateroverlast te stoppen. Ik moest daardoor uitwijken naar een andere kamer en het hotelpersoneel was in rep en roer. Niet in de laatste plaats omdat in de hotellobby het water naar beneden druppelde. We zaten op de 1e verdieping...
Enigszins verlaat ben ik naar Toby Gad afgereisd, ook al weer een grote naam als songwriter. We kwamen aan bij een pand dat er heel verlaten uitzag, maar daar moesten we zijn. Op de deur zagen we GAD SONGS & FILMS. We klopten aan en Toby deed open. We kwamen terecht in een mooie creatieve en levende kamer vol met giraren, platina platen aan de muur, blocnotes en zo'n beetje alles wat je nodig hebt om je ideetjes vast te leggen. De ruimte ademde muziek.
Na een leuk gesprek zijn we begonnen aan een song. Rond 20:00 uur zijn we gestopt en de volgende dag weer verdergegaan.
Toby komt uit Denemarken, maar is in New York op zoek naar succes. Dit is hem gelukt. Los van zijn muzikale skills hebben we veel gesproken over de keuzes die hij heeft moeten maken for the love of music. Ik neem alle tips mee.
Het was weer een fijne samenwerking en weer een mooie song. Het is een vruchtbare week geweest. Morgen ontmoeten ik Andy Marvel. Weer een topper! En in de avond vlieg ik terug naar home sweet home.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Nadat ik mijn spullen had gestald even naar het toilet, maar tot mijn grote schrik stopte de waterval in de pot niet, waardoor binnen notime mijn hele hotelkamer onder water stond. Toevallig kwam Menno langs, die sloot de watertoevoer af en al snel wat er een heel team op de been om de wateroverlast te stoppen. Ik moest daardoor uitwijken naar een andere kamer en het hotelpersoneel was in rep en roer. Niet in de laatste plaats omdat in de hotellobby het water naar beneden druppelde. We zaten op de 1e verdieping...
Enigszins verlaat ben ik naar Toby Gad afgereisd, ook al weer een grote naam als songwriter. We kwamen aan bij een pand dat er heel verlaten uitzag, maar daar moesten we zijn. Op de deur zagen we GAD SONGS & FILMS. We klopten aan en Toby deed open. We kwamen terecht in een mooie creatieve en levende kamer vol met giraren, platina platen aan de muur, blocnotes en zo'n beetje alles wat je nodig hebt om je ideetjes vast te leggen. De ruimte ademde muziek.
Na een leuk gesprek zijn we begonnen aan een song. Rond 20:00 uur zijn we gestopt en de volgende dag weer verdergegaan.
Toby komt uit Denemarken, maar is in New York op zoek naar succes. Dit is hem gelukt. Los van zijn muzikale skills hebben we veel gesproken over de keuzes die hij heeft moeten maken for the love of music. Ik neem alle tips mee.
Het was weer een fijne samenwerking en weer een mooie song. Het is een vruchtbare week geweest. Morgen ontmoeten ik Andy Marvel. Weer een topper! En in de avond vlieg ik terug naar home sweet home.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Tuesday, 17 February 2009
Win kaarten voor mijn optreden!
Zaterdag 25 april a.s. treed ik op in Poppodium W2 in Den Bosch en jij kan hierbij aanwezig zijn! Wil jij een plek op de gastenlijst winnen?
Ga dan snel naar mijn website, www.sabrinastarke.nl.
Ga dan snel naar mijn website, www.sabrinastarke.nl.
Groot, groter, grootst
Na de sessies in Los Angeles zijn wij in Norwalk, Connecticut beland. Ik zou daar een aantal andere schrijvers ontmoeten om liedjes mee te schrijven. Billy Mann, hoofd A&R EMI, had een aantal afspraken geregeld in zijn home-studio in Weston en dat lag twaalf kilometer van ons hotel.
Er is niet zoveel te beleven in Norwalk en ik was benieuwd waar ik terecht zou komen. Billy Mann is een grootheid op het gebied van het schrijven van songs. Zo schreef hij onder andere voor Pink, Celine Dion, Take That, Backstreet Boys, Anastacia en veel meer.
De weg naar de studio toe leidde ons door bossen en heuvels en de huizen werden groter en groter. Van landhuizen werden het al snel kastelen en het werd steeds protseriger. De Amerikanen doen, hebben, leven alles groot, groter, grootst. Toen we er bijna waren zagen we nog net op de hoek een veel te groot huis met drie garages, waarvan ik niet vermoed dat er Opel Kadettjes in zullen staan. Ook Billy heeft een ware mansion. Lange oprijlaan, groot woonhuis met dito terrein, uitzicht op een meer en bovendien met een hele mooie studio er aan vast. Daar heb ik drie dagen doorgebracht en ik kan verklappen dat er een aantal zeer fraaie songs uit voort zijn gekomen. Nu met de auto naar Manhttan om een andere topcomponist, Toby Gad, te ontmoeten.
Op naar The Big Apple!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Er is niet zoveel te beleven in Norwalk en ik was benieuwd waar ik terecht zou komen. Billy Mann is een grootheid op het gebied van het schrijven van songs. Zo schreef hij onder andere voor Pink, Celine Dion, Take That, Backstreet Boys, Anastacia en veel meer.
De weg naar de studio toe leidde ons door bossen en heuvels en de huizen werden groter en groter. Van landhuizen werden het al snel kastelen en het werd steeds protseriger. De Amerikanen doen, hebben, leven alles groot, groter, grootst. Toen we er bijna waren zagen we nog net op de hoek een veel te groot huis met drie garages, waarvan ik niet vermoed dat er Opel Kadettjes in zullen staan. Ook Billy heeft een ware mansion. Lange oprijlaan, groot woonhuis met dito terrein, uitzicht op een meer en bovendien met een hele mooie studio er aan vast. Daar heb ik drie dagen doorgebracht en ik kan verklappen dat er een aantal zeer fraaie songs uit voort zijn gekomen. Nu met de auto naar Manhttan om een andere topcomponist, Toby Gad, te ontmoeten.
Op naar The Big Apple!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Friday, 13 February 2009
Van LA naar New York: niet altijd even smooth
Vandaag een reisdag. Vanochtend om 6 uur opgestaan om vervolgens op tijd te zijn voor de vlucht die mij van Los Angeles naar New York zou brengen. Op weg naar het vliegveld nog even een telefonisch interview met Michiel Veenstra van 3FM en het goede nieuws dat mijn nieuwe single is toegevoegd aan de playlist van Q-radio. Yellow Brick Road blijft ook netjes boven in de albumlijst, dus dat is mooi om te dag mee te beginnen.
Geen tijd om te ontbijten, dus maar een smoothie gekocht voor onderweg. De vitamines en proteïnes kon ik wel gebruiken, want wie mijn verhalen enigszins heeft gevolgd, weet dat het vliegtuig niet mijn favoriete vervoermiddel is (en dat is een understatement). De dag begon dus goed, maar toen kwamen we bij de beveiligingsbeambten en Amerikaanse mensen in uniform zijn geneigd om iedereen als criminieel of terrorist te benaderen. Ze vonden bij zowel mij als Menno een smoothie, door de haast vergeten op te drinken. Die werd niet alleen ingenomen, maar we kregen ook nog een preek over het feit dat liquids verboden zijn om mee te nemen en het leek een ondervraging te worden.
Enfin, we voelden ons steeds minder smooth en dan moest het ergste nog komen; de vliegreis zeld. Met veel turbulentie uiteindelijk in Newark geland. Met koppijn en gespannen schouders stapte ik het vliegtuig uit om vervolgens met de auto nog 125 kilometer naar Norwalk te rijden.
Nu zit ik veilig in mijn hotel en ik ga vroeg naar bed. Het was een kort dagje vandaag. Ook vanwege het tijdsverschil. Morgen de eerste schrijfsessie in de studio van de befaamde Bully Mann, en dat betekent tevens even niet vliegen.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Geen tijd om te ontbijten, dus maar een smoothie gekocht voor onderweg. De vitamines en proteïnes kon ik wel gebruiken, want wie mijn verhalen enigszins heeft gevolgd, weet dat het vliegtuig niet mijn favoriete vervoermiddel is (en dat is een understatement). De dag begon dus goed, maar toen kwamen we bij de beveiligingsbeambten en Amerikaanse mensen in uniform zijn geneigd om iedereen als criminieel of terrorist te benaderen. Ze vonden bij zowel mij als Menno een smoothie, door de haast vergeten op te drinken. Die werd niet alleen ingenomen, maar we kregen ook nog een preek over het feit dat liquids verboden zijn om mee te nemen en het leek een ondervraging te worden.
Enfin, we voelden ons steeds minder smooth en dan moest het ergste nog komen; de vliegreis zeld. Met veel turbulentie uiteindelijk in Newark geland. Met koppijn en gespannen schouders stapte ik het vliegtuig uit om vervolgens met de auto nog 125 kilometer naar Norwalk te rijden.
Nu zit ik veilig in mijn hotel en ik ga vroeg naar bed. Het was een kort dagje vandaag. Ook vanwege het tijdsverschil. Morgen de eerste schrijfsessie in de studio van de befaamde Bully Mann, en dat betekent tevens even niet vliegen.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Thursday, 12 February 2009
I love L.A., New York here I come!
Op weg naar de tweede schrijfsessie in Los Angeles met de vermaarde Beau Dozier, producer, schrijver en natuurlijk ex-lover van Joss Stone, gingen we op zoek naar een gezonde lunch. Dat is in Amerika niet makkelijk te vinden.
Ons navigatiesysteem wees ons via de kleinere wegen naar het huis van Dozier in Encina. We vonden onderweg een adresje in een winkelstraat, waarvan duidelijk was dat er veel wateroverlast was geweest, gezien de zandzakken voor diverse deuren. Vandaag scheen de zon!
Hoe anders de dingen gaan in het land van de onbegrensde mogelijkheden werd ons duidelijk toen wij de broodjeszaak in liepen. Geen doorsneebroodje van Klootwijk. De Amerikanen houden van groots en niet van getreuzel, want er moet omgezet worden, maar als achteloze toerist valt het niet mee om iets te kiezen. Mogelijkheden zat, of liever gezegd veel te veel.
Als je dan vervolgens een broodje kaas wil, is de employé erin getraind dat je een woordenstroom van extra opties aangereikt krijgt en eindigt de bestelling met een broodje kaas, met paprika, sla, van alles en nog wat (herkenbaar en onherkenbaar) waardoor je gewoon WEER te veel eet.
En vergeet niet... altijd ook nog chips, aardappelen, broodjes, rijst en een appel 'on the side' en niet te vergeten een emmer thee. Wij rolden na het eten het restaurant uit op weg naar onze afspraak.
Met Beau Dozier heb ik die middag gewerkt aan een nieuwe song. Die staat in de steigers, maar ik neem hem mee naar Nederland om er verder aan te werken. New York is de bestemming morgen, op weg naar een nieuwe creatieve uitdaging. I love L.A., New York here I come!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Ons navigatiesysteem wees ons via de kleinere wegen naar het huis van Dozier in Encina. We vonden onderweg een adresje in een winkelstraat, waarvan duidelijk was dat er veel wateroverlast was geweest, gezien de zandzakken voor diverse deuren. Vandaag scheen de zon!
Hoe anders de dingen gaan in het land van de onbegrensde mogelijkheden werd ons duidelijk toen wij de broodjeszaak in liepen. Geen doorsneebroodje van Klootwijk. De Amerikanen houden van groots en niet van getreuzel, want er moet omgezet worden, maar als achteloze toerist valt het niet mee om iets te kiezen. Mogelijkheden zat, of liever gezegd veel te veel.
Als je dan vervolgens een broodje kaas wil, is de employé erin getraind dat je een woordenstroom van extra opties aangereikt krijgt en eindigt de bestelling met een broodje kaas, met paprika, sla, van alles en nog wat (herkenbaar en onherkenbaar) waardoor je gewoon WEER te veel eet.
En vergeet niet... altijd ook nog chips, aardappelen, broodjes, rijst en een appel 'on the side' en niet te vergeten een emmer thee. Wij rolden na het eten het restaurant uit op weg naar onze afspraak.
Met Beau Dozier heb ik die middag gewerkt aan een nieuwe song. Die staat in de steigers, maar ik neem hem mee naar Nederland om er verder aan te werken. New York is de bestemming morgen, op weg naar een nieuwe creatieve uitdaging. I love L.A., New York here I come!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Wednesday, 11 February 2009
One down, a few more to go!
Vandaag had ik mijn eerste co-write met de jonge producer Richard Harris. Die was zeer geslaagd, aan het einde van de dag hadden we een mooie opzet voor een nieuwe song.
Diezelfde avond hadden we een diner met Beau Dozier. Hij is een opkomende songwriter en de zoon van Lamont Dozier, een songwriter uit de Motowntijd. Ik was blij dat hij een vlotte babbel had, want ik voelde de vermoeidheid van de jetlag al aardig opkomen.
We spraken onder andere over de negatieve kant van de pers. Beau had in het verleden een relatie met Joss Stone en als je zijn naam googelt is dit ook het eerste wat je ziet. De perst heeft behoorlijk wat negatieve dingen online gezet over deze relatie. We spraken over het feit dat informatie op het internet voor altijd is. En mensen beschouwen deze informatie als 'de waarheid'.
Om te bewijzen dat niet alles wat je leest de waarheid is bedacht hij een eigen nieuwsbericht. Dit ging over zeilen met George Clooney. En wonderbaarlijk genoeg staat dit bericht online. Conclusie is dan toch dat je niet alles moet geloven wat je leest.
Het was een mooie kennismaking. Morgen gaan we aan de slag. Ik heb er heel veel zin in. Het voelt heerlijk om zo creatief bezig te zijn, maar je start blanco en je weet nooit hoe zo'n sessie gaat lopen. Ik zie het morgen wel. One down, a few more to go!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Diezelfde avond hadden we een diner met Beau Dozier. Hij is een opkomende songwriter en de zoon van Lamont Dozier, een songwriter uit de Motowntijd. Ik was blij dat hij een vlotte babbel had, want ik voelde de vermoeidheid van de jetlag al aardig opkomen.
We spraken onder andere over de negatieve kant van de pers. Beau had in het verleden een relatie met Joss Stone en als je zijn naam googelt is dit ook het eerste wat je ziet. De perst heeft behoorlijk wat negatieve dingen online gezet over deze relatie. We spraken over het feit dat informatie op het internet voor altijd is. En mensen beschouwen deze informatie als 'de waarheid'.
Om te bewijzen dat niet alles wat je leest de waarheid is bedacht hij een eigen nieuwsbericht. Dit ging over zeilen met George Clooney. En wonderbaarlijk genoeg staat dit bericht online. Conclusie is dan toch dat je niet alles moet geloven wat je leest.
Het was een mooie kennismaking. Morgen gaan we aan de slag. Ik heb er heel veel zin in. Het voelt heerlijk om zo creatief bezig te zijn, maar je start blanco en je weet nooit hoe zo'n sessie gaat lopen. Ik zie het morgen wel. One down, a few more to go!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Subscribe to:
Posts (Atom)