Het laatste station in Amerika is de Big Apple zelf... New York. Met de auto zijn we van Norwalk naar het centrum van Manhattan gereden. In Manhattan kunnen we alles lopend doen. De aankomst in het hotel was een gedenkwaardige.
Nadat ik mijn spullen had gestald even naar het toilet, maar tot mijn grote schrik stopte de waterval in de pot niet, waardoor binnen notime mijn hele hotelkamer onder water stond. Toevallig kwam Menno langs, die sloot de watertoevoer af en al snel wat er een heel team op de been om de wateroverlast te stoppen. Ik moest daardoor uitwijken naar een andere kamer en het hotelpersoneel was in rep en roer. Niet in de laatste plaats omdat in de hotellobby het water naar beneden druppelde. We zaten op de 1e verdieping...
Enigszins verlaat ben ik naar Toby Gad afgereisd, ook al weer een grote naam als songwriter. We kwamen aan bij een pand dat er heel verlaten uitzag, maar daar moesten we zijn. Op de deur zagen we GAD SONGS & FILMS. We klopten aan en Toby deed open. We kwamen terecht in een mooie creatieve en levende kamer vol met giraren, platina platen aan de muur, blocnotes en zo'n beetje alles wat je nodig hebt om je ideetjes vast te leggen. De ruimte ademde muziek.
Na een leuk gesprek zijn we begonnen aan een song. Rond 20:00 uur zijn we gestopt en de volgende dag weer verdergegaan.
Toby komt uit Denemarken, maar is in New York op zoek naar succes. Dit is hem gelukt. Los van zijn muzikale skills hebben we veel gesproken over de keuzes die hij heeft moeten maken for the love of music. Ik neem alle tips mee.
Het was weer een fijne samenwerking en weer een mooie song. Het is een vruchtbare week geweest. Morgen ontmoeten ik Andy Marvel. Weer een topper! En in de avond vlieg ik terug naar home sweet home.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Wednesday, 18 February 2009
Tuesday, 17 February 2009
Win kaarten voor mijn optreden!
Zaterdag 25 april a.s. treed ik op in Poppodium W2 in Den Bosch en jij kan hierbij aanwezig zijn! Wil jij een plek op de gastenlijst winnen?
Ga dan snel naar mijn website, www.sabrinastarke.nl.
Ga dan snel naar mijn website, www.sabrinastarke.nl.
Groot, groter, grootst
Na de sessies in Los Angeles zijn wij in Norwalk, Connecticut beland. Ik zou daar een aantal andere schrijvers ontmoeten om liedjes mee te schrijven. Billy Mann, hoofd A&R EMI, had een aantal afspraken geregeld in zijn home-studio in Weston en dat lag twaalf kilometer van ons hotel.
Er is niet zoveel te beleven in Norwalk en ik was benieuwd waar ik terecht zou komen. Billy Mann is een grootheid op het gebied van het schrijven van songs. Zo schreef hij onder andere voor Pink, Celine Dion, Take That, Backstreet Boys, Anastacia en veel meer.
De weg naar de studio toe leidde ons door bossen en heuvels en de huizen werden groter en groter. Van landhuizen werden het al snel kastelen en het werd steeds protseriger. De Amerikanen doen, hebben, leven alles groot, groter, grootst. Toen we er bijna waren zagen we nog net op de hoek een veel te groot huis met drie garages, waarvan ik niet vermoed dat er Opel Kadettjes in zullen staan. Ook Billy heeft een ware mansion. Lange oprijlaan, groot woonhuis met dito terrein, uitzicht op een meer en bovendien met een hele mooie studio er aan vast. Daar heb ik drie dagen doorgebracht en ik kan verklappen dat er een aantal zeer fraaie songs uit voort zijn gekomen. Nu met de auto naar Manhttan om een andere topcomponist, Toby Gad, te ontmoeten.
Op naar The Big Apple!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Er is niet zoveel te beleven in Norwalk en ik was benieuwd waar ik terecht zou komen. Billy Mann is een grootheid op het gebied van het schrijven van songs. Zo schreef hij onder andere voor Pink, Celine Dion, Take That, Backstreet Boys, Anastacia en veel meer.
De weg naar de studio toe leidde ons door bossen en heuvels en de huizen werden groter en groter. Van landhuizen werden het al snel kastelen en het werd steeds protseriger. De Amerikanen doen, hebben, leven alles groot, groter, grootst. Toen we er bijna waren zagen we nog net op de hoek een veel te groot huis met drie garages, waarvan ik niet vermoed dat er Opel Kadettjes in zullen staan. Ook Billy heeft een ware mansion. Lange oprijlaan, groot woonhuis met dito terrein, uitzicht op een meer en bovendien met een hele mooie studio er aan vast. Daar heb ik drie dagen doorgebracht en ik kan verklappen dat er een aantal zeer fraaie songs uit voort zijn gekomen. Nu met de auto naar Manhttan om een andere topcomponist, Toby Gad, te ontmoeten.
Op naar The Big Apple!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Friday, 13 February 2009
Van LA naar New York: niet altijd even smooth
Vandaag een reisdag. Vanochtend om 6 uur opgestaan om vervolgens op tijd te zijn voor de vlucht die mij van Los Angeles naar New York zou brengen. Op weg naar het vliegveld nog even een telefonisch interview met Michiel Veenstra van 3FM en het goede nieuws dat mijn nieuwe single is toegevoegd aan de playlist van Q-radio. Yellow Brick Road blijft ook netjes boven in de albumlijst, dus dat is mooi om te dag mee te beginnen.
Geen tijd om te ontbijten, dus maar een smoothie gekocht voor onderweg. De vitamines en proteïnes kon ik wel gebruiken, want wie mijn verhalen enigszins heeft gevolgd, weet dat het vliegtuig niet mijn favoriete vervoermiddel is (en dat is een understatement). De dag begon dus goed, maar toen kwamen we bij de beveiligingsbeambten en Amerikaanse mensen in uniform zijn geneigd om iedereen als criminieel of terrorist te benaderen. Ze vonden bij zowel mij als Menno een smoothie, door de haast vergeten op te drinken. Die werd niet alleen ingenomen, maar we kregen ook nog een preek over het feit dat liquids verboden zijn om mee te nemen en het leek een ondervraging te worden.
Enfin, we voelden ons steeds minder smooth en dan moest het ergste nog komen; de vliegreis zeld. Met veel turbulentie uiteindelijk in Newark geland. Met koppijn en gespannen schouders stapte ik het vliegtuig uit om vervolgens met de auto nog 125 kilometer naar Norwalk te rijden.
Nu zit ik veilig in mijn hotel en ik ga vroeg naar bed. Het was een kort dagje vandaag. Ook vanwege het tijdsverschil. Morgen de eerste schrijfsessie in de studio van de befaamde Bully Mann, en dat betekent tevens even niet vliegen.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Geen tijd om te ontbijten, dus maar een smoothie gekocht voor onderweg. De vitamines en proteïnes kon ik wel gebruiken, want wie mijn verhalen enigszins heeft gevolgd, weet dat het vliegtuig niet mijn favoriete vervoermiddel is (en dat is een understatement). De dag begon dus goed, maar toen kwamen we bij de beveiligingsbeambten en Amerikaanse mensen in uniform zijn geneigd om iedereen als criminieel of terrorist te benaderen. Ze vonden bij zowel mij als Menno een smoothie, door de haast vergeten op te drinken. Die werd niet alleen ingenomen, maar we kregen ook nog een preek over het feit dat liquids verboden zijn om mee te nemen en het leek een ondervraging te worden.
Enfin, we voelden ons steeds minder smooth en dan moest het ergste nog komen; de vliegreis zeld. Met veel turbulentie uiteindelijk in Newark geland. Met koppijn en gespannen schouders stapte ik het vliegtuig uit om vervolgens met de auto nog 125 kilometer naar Norwalk te rijden.
Nu zit ik veilig in mijn hotel en ik ga vroeg naar bed. Het was een kort dagje vandaag. Ook vanwege het tijdsverschil. Morgen de eerste schrijfsessie in de studio van de befaamde Bully Mann, en dat betekent tevens even niet vliegen.
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Thursday, 12 February 2009
I love L.A., New York here I come!
Op weg naar de tweede schrijfsessie in Los Angeles met de vermaarde Beau Dozier, producer, schrijver en natuurlijk ex-lover van Joss Stone, gingen we op zoek naar een gezonde lunch. Dat is in Amerika niet makkelijk te vinden.
Ons navigatiesysteem wees ons via de kleinere wegen naar het huis van Dozier in Encina. We vonden onderweg een adresje in een winkelstraat, waarvan duidelijk was dat er veel wateroverlast was geweest, gezien de zandzakken voor diverse deuren. Vandaag scheen de zon!
Hoe anders de dingen gaan in het land van de onbegrensde mogelijkheden werd ons duidelijk toen wij de broodjeszaak in liepen. Geen doorsneebroodje van Klootwijk. De Amerikanen houden van groots en niet van getreuzel, want er moet omgezet worden, maar als achteloze toerist valt het niet mee om iets te kiezen. Mogelijkheden zat, of liever gezegd veel te veel.
Als je dan vervolgens een broodje kaas wil, is de employé erin getraind dat je een woordenstroom van extra opties aangereikt krijgt en eindigt de bestelling met een broodje kaas, met paprika, sla, van alles en nog wat (herkenbaar en onherkenbaar) waardoor je gewoon WEER te veel eet.
En vergeet niet... altijd ook nog chips, aardappelen, broodjes, rijst en een appel 'on the side' en niet te vergeten een emmer thee. Wij rolden na het eten het restaurant uit op weg naar onze afspraak.
Met Beau Dozier heb ik die middag gewerkt aan een nieuwe song. Die staat in de steigers, maar ik neem hem mee naar Nederland om er verder aan te werken. New York is de bestemming morgen, op weg naar een nieuwe creatieve uitdaging. I love L.A., New York here I come!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Ons navigatiesysteem wees ons via de kleinere wegen naar het huis van Dozier in Encina. We vonden onderweg een adresje in een winkelstraat, waarvan duidelijk was dat er veel wateroverlast was geweest, gezien de zandzakken voor diverse deuren. Vandaag scheen de zon!
Hoe anders de dingen gaan in het land van de onbegrensde mogelijkheden werd ons duidelijk toen wij de broodjeszaak in liepen. Geen doorsneebroodje van Klootwijk. De Amerikanen houden van groots en niet van getreuzel, want er moet omgezet worden, maar als achteloze toerist valt het niet mee om iets te kiezen. Mogelijkheden zat, of liever gezegd veel te veel.
Als je dan vervolgens een broodje kaas wil, is de employé erin getraind dat je een woordenstroom van extra opties aangereikt krijgt en eindigt de bestelling met een broodje kaas, met paprika, sla, van alles en nog wat (herkenbaar en onherkenbaar) waardoor je gewoon WEER te veel eet.
En vergeet niet... altijd ook nog chips, aardappelen, broodjes, rijst en een appel 'on the side' en niet te vergeten een emmer thee. Wij rolden na het eten het restaurant uit op weg naar onze afspraak.
Met Beau Dozier heb ik die middag gewerkt aan een nieuwe song. Die staat in de steigers, maar ik neem hem mee naar Nederland om er verder aan te werken. New York is de bestemming morgen, op weg naar een nieuwe creatieve uitdaging. I love L.A., New York here I come!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Wednesday, 11 February 2009
One down, a few more to go!
Vandaag had ik mijn eerste co-write met de jonge producer Richard Harris. Die was zeer geslaagd, aan het einde van de dag hadden we een mooie opzet voor een nieuwe song.
Diezelfde avond hadden we een diner met Beau Dozier. Hij is een opkomende songwriter en de zoon van Lamont Dozier, een songwriter uit de Motowntijd. Ik was blij dat hij een vlotte babbel had, want ik voelde de vermoeidheid van de jetlag al aardig opkomen.
We spraken onder andere over de negatieve kant van de pers. Beau had in het verleden een relatie met Joss Stone en als je zijn naam googelt is dit ook het eerste wat je ziet. De perst heeft behoorlijk wat negatieve dingen online gezet over deze relatie. We spraken over het feit dat informatie op het internet voor altijd is. En mensen beschouwen deze informatie als 'de waarheid'.
Om te bewijzen dat niet alles wat je leest de waarheid is bedacht hij een eigen nieuwsbericht. Dit ging over zeilen met George Clooney. En wonderbaarlijk genoeg staat dit bericht online. Conclusie is dan toch dat je niet alles moet geloven wat je leest.
Het was een mooie kennismaking. Morgen gaan we aan de slag. Ik heb er heel veel zin in. Het voelt heerlijk om zo creatief bezig te zijn, maar je start blanco en je weet nooit hoe zo'n sessie gaat lopen. Ik zie het morgen wel. One down, a few more to go!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Diezelfde avond hadden we een diner met Beau Dozier. Hij is een opkomende songwriter en de zoon van Lamont Dozier, een songwriter uit de Motowntijd. Ik was blij dat hij een vlotte babbel had, want ik voelde de vermoeidheid van de jetlag al aardig opkomen.
We spraken onder andere over de negatieve kant van de pers. Beau had in het verleden een relatie met Joss Stone en als je zijn naam googelt is dit ook het eerste wat je ziet. De perst heeft behoorlijk wat negatieve dingen online gezet over deze relatie. We spraken over het feit dat informatie op het internet voor altijd is. En mensen beschouwen deze informatie als 'de waarheid'.
Om te bewijzen dat niet alles wat je leest de waarheid is bedacht hij een eigen nieuwsbericht. Dit ging over zeilen met George Clooney. En wonderbaarlijk genoeg staat dit bericht online. Conclusie is dan toch dat je niet alles moet geloven wat je leest.
Het was een mooie kennismaking. Morgen gaan we aan de slag. Ik heb er heel veel zin in. Het voelt heerlijk om zo creatief bezig te zijn, maar je start blanco en je weet nooit hoe zo'n sessie gaat lopen. Ik zie het morgen wel. One down, a few more to go!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Tuesday, 10 February 2009
Welcome to America!
Het was best pittig de afgelopen dagen. Donderdag en vrijdag zaten we nog in België voor een showcase in de Ancienne Belgique en voor een persdag, zaterdag hadden we een show in Leeuwarden. Ik was pas om 4 uur thuis en had mijn koffer nog niet ingepakt voor mijn vertrek naar LA diezelfde dag.
Om 06:30 uur ging mijn wekker. Snel inpakken en naar Schiphol waar ik Menno ontmoette, mijn A&R Manager, die me op deze trip begeleidt.
Om 13:30 uur ging ons vliegtuig. Ik was kapot. De vliegreis was relaxed. Niet al te veel turbulentie, gelukkig! Voor ons zat een oudere vrouw die geen Engels sprak, maar toch probeerde de stewardessen duidelijk te maken dat als ze niet zoveel pauze hielden, de reis een stuk sneller zou gaan.
De controle op LAX was scherp, welcome to America! Het hotel ligt op Sunset Blvd., in de straat van het bekende House of Blues. Daar aangekomen zagen we toevallig dat Mos Def een show had. Ik had wel willen gaan, maar bleef toch op mijn kamer. De Grammy's waren live op tv, en toevallig wordt ook de aflevering van 'Brothers & Sisters' met Ally McBeal uitgezonden. En juist daarvoor hebben ze mijn tweede single Foolish gebruikt, dus ik zit voor de buis voor de rest van de avond. Morgen mijn eerste schrijfsessie, spannend!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Om 06:30 uur ging mijn wekker. Snel inpakken en naar Schiphol waar ik Menno ontmoette, mijn A&R Manager, die me op deze trip begeleidt.
Om 13:30 uur ging ons vliegtuig. Ik was kapot. De vliegreis was relaxed. Niet al te veel turbulentie, gelukkig! Voor ons zat een oudere vrouw die geen Engels sprak, maar toch probeerde de stewardessen duidelijk te maken dat als ze niet zoveel pauze hielden, de reis een stuk sneller zou gaan.
De controle op LAX was scherp, welcome to America! Het hotel ligt op Sunset Blvd., in de straat van het bekende House of Blues. Daar aangekomen zagen we toevallig dat Mos Def een show had. Ik had wel willen gaan, maar bleef toch op mijn kamer. De Grammy's waren live op tv, en toevallig wordt ook de aflevering van 'Brothers & Sisters' met Ally McBeal uitgezonden. En juist daarvoor hebben ze mijn tweede single Foolish gebruikt, dus ik zit voor de buis voor de rest van de avond. Morgen mijn eerste schrijfsessie, spannend!
Ik verblijf deze week in de Verenigde Staten om nieuwe nummers op te nemen. Speicaal voor de krant Sp!ts hou ik een dagboek bij over mijn belevenissen.
http://www.spitsnieuws.nl
Subscribe to:
Posts (Atom)